Evy voor de start

Natuurlijk mocht ik niet alleen afreizen naar Eschweiler, ook Joyce en Evy waren van de partij zodat er nog een redelijke Ron Clarke delegatie aan de start stond. Voor Evy stond de Bambinilauf op het programma, een 3/4 rondje atletiekbaan (300 meter) voor de kids van 7 jaar en jonger. Met haar 4 jaar (bijna 5) deed Evy het weer naar behoren met een 7e plaats totaal in een tijd van net boven de anderhalve minuut. Dat is 5 minuten per kilometer :-) Helaas voor haar was er geen klasse indeling en daardoor geen podiumplaats (1e).

Joyce onderweg naar de finish

Op de 5 kilometer mocht Joyce haar kunnen weer ten toon spreiden. De aangekondigde 5 kilometer werden door verkeerde aanwijzingen of het missen van een parcourswacht op een cruciaal punt, een dikke 6,1 kilometer. De hardlopers volgden zo de eerste ronde van de 10 kilometer wedstrijd. Gelukkig stonden de kilometers aangegeven en wist Joyce dat ze over de 5 kilometer 28′52 deed en dat stemde haar meer dan tevreden. Totaaltijd op de 6,1 was een voor haar ook een heel goede 35′28”5”’. Daarmee werd ze 7e dame totaal.

Start 5 kilometer

Daarna was het de beurt aan mijzelf. Tijdens de voorbije week liepen mijn trainingskilometers niet zo heel lekker, kwam ik zelfs weer een kilootje aan (te veel cappuccino`s op het werk) en zelfs het inlopen ging ontzettend moeizaam, zware benen en een moe gevoel. Daar was tijdens de wedstrijd niets meer van te merken. Na de start waarin ik mij al wat meer naar voren had genesteld klokte ik een eerste kilometer in 4′11”. En dat al met een lichte stijging in het parcours. Alles liep lekker, de ademhaling zat lekker dus nog maar een kilometer vasthouden dat ritme. Dat lukte aardig gezien de daarop volgende kilometers in een gemiddelde van tegen de 4′20” per kilometer, en dat stijgend met gemiddeld 3- 4%. Wat omhoog gaat moet ook weer naar beneden en de kilometer tussen 4 en 5 ging afdalend met 4,2% in 3′45”. 5 Kilometer doorkomst in 21 minuten precies, ook een leeftijdsbesttijd.

Dat was al een hele opsteker. Ondertussen had ik Carel Claassen van atletiekvereniging Atla uit het Belgische Lanaken bijgebeend en samen met hem ging ik de 2e ronde in. Zo`n 5 tot 10 meter achter hem aan moeizaam weer omhoog en hem weer bijgehaald op de afdaling liepen we samen het atletiekstadionnetje weer in. Op de sintelbaan liet ik hem gaan en doorstiefelend de laatste kilometer in 4′13” kwam ik in een voor mij heel mooie 42′01” 08”’ over de eindstreep. Resultaat, 27e totaal (wauw, heb ik er zoveel bijgehaald onderweg) en een heel mooie 3e plaats in de categorie Mannen 50+.

Het was daarna nog lang gezellig bij de prijsuitreiking en voor ons het aansluitende diner ter plaatse. De toepasselijke Bratwürst met Salat ging er in als zoete koek, weggespoeld met een flesje bier. Een mooie beloning voor een mooie dag.

Mijn trainingstotalen van afgelopen week, tot en met zondag 5 september:

• Maandag 30 augustus
• Dinsdag 31 augustus (10 kilometer)
• Woensdag 1 september (10 kilometer)
• Donderdag 2 september (10 kilometer)
• Vrijdag 3 september
• Zaterdag 4 september (10 kilometer Eschweiler)
• Zondag 5 september (5,6 kilometer)

Evy en Jans, de een al klaar de ander aan de warming-up

Op andere dagen na thuiskomst meteen de hardloopschoenen aan en een kort rondje rennen in de omgeving van Grijzegrubben. En ook dat was heerlijk zo na een dag van veel nieuwe indrukken op het werk en natuurlijk de vele informatie die ik te verwerken kreeg. Ook dat waren trainingsweken :-) Op mijn leeftijd gaat leren op een heel ander ritme dan van mijn nieuwe collegae die gelijk met mij begonnen zijn (ik ga wel mee in dezelfde versnelling maar mijn toerental ligt wat lager). Het is net als bij hardlopen, ik kom langzaam op gang maar hou het heel lang vol. De hardlopers onder ons herkennen dat gevoel natuurlijk ook?

Maar goed, terug naar de trainingen en de gelopen wedstrijden de afgelopen twee weken. Mijn streven om minimaal 3 à 4 trainingen per week te realiseren lukt meer dan goed. Dat vertaald zich ook in de prestaties op de wedstrijden. En voor die wedstrijden pak ik natuurlijk niet de gemakkelijkste weg van mooie vlakke omlopen zonder enige weerstand. Zaterdag 21 augustus hebben jullie al eerder kunnen lezen dat we in Hambach (D) tijdens een 10 kilometer aldaar te maken kregen met een heel kleine hittegolf van +30C, een waar slachtveld waarin ik met enige moeite mooi overeind bleef met een 18e plek totaal en een 2e plek in mijn klasse (M50+) op slechts een paar tellen van de nummer 1. En die persoon pakken we de volgende keer natuurlijk in :-)

Afgelopen zaterdag deed ik het nog beter door tijdens een Bergloop heel mooi als 8e te finishen en als er een klasseindeling was had ik mooi 1e in mijn leeftijdsklaase geweest. Maar “als” en “was” tellen even niet dus die 8e plaats koesteren we maar tot de volgende wedstrijd, dat wordt weer een pittige in het Duitse Eschweiler zaterdag 4 september a.s. Loop ik dan helemaal geen vlakke wedstrijden? Natuurlijk wel, dat worden de av Ron Clarke clubkampioenschappen op 18 september a.s. tijdens de Sluizenloop in Nieuwegein. Daar zullen we de heuvels best gaan missen vermoed ik zo.

Mijn trainingen de afgelopen weken tot en met 29 augustus:

• Maandag 16 augustus (5,6 kilomter)
• Dinsdag 17 augustus (11,7 kilometer)
• Woensdag
• Donderdag 19 augustus (14 kilomter)
• Vrijdag
• Zaterdag 21 augustus (10 kilomter Hambach (D) )
• Zondag
• ———TOTAAL 41,3 kilometer
• Maandag 23 augustus (5,6 kilomter)
• Dinsdag 24 augustus (14 kilomter)
• Woensdag 25 augustus (5,6 kilomter)
• Donderdag
• Vrijdag
• Zaterdag 28 augustus (8,6 kilometer Montelino (D) )
• Zondag 29 augustus (6,6 kilometer )
• ———TOTAAL 40,4 kilometer

Vanuit Grijzegrubben is het een kleine 65 kilometer rijden, Aken voorbij de Eifel in en met de start pas om 16:45 uur had ik een hele ochtend de tijd om me mentaal voor te bereiden. Robert, die op de lange Berglauf  zijn ding zou doen twijfelde ontzettend met de weervoorspellingen in zijn achterhoofd of hij al dan niet de 28+ kilometers voor zijn rekening zou nemen of gewoon gaan genieten van de korte versie en zijn zinnen zetten op de vele najaarslopen die nog komen gaan. Het werd het laatste, een verstandige keus gezien zijn vele wedstrijd kilometers van de laatste maanden.

Om 16:45 uur dus de start, in de aanloop nog een fikse regenbui maar aan de start een blauw en half bewolkte hemel. Weggeschoten ging mijn eerste kilometer veel te vlot in 4′00” rond. Oei oei, even de rem er op. Kilometer 2 ook nog in 4′09”. Veel te vlot voor mijn kunnen op dit moment. Gezien de drang in de blaas besloot ik op dat punt en net voor de klim maar even uit de broek te gaan tegen een mooi ogend bosje langs het parcours. In de haast trok ik mijn startnummer van de band af en kon daar ook nog eens achteraan. Totaal een kleine 25 à 30 seconden verspeeld maar wel lekker om daarna in een nieuw te hervinden tempo achter de meute aan naar boven te rennen.

Tijdens de beklimming even achterom kijken en genieten van het uitzicht © Helga 2010

Over de gehele klim van meer da 2,3 kilometer raapte ik de in mijn plaspauze voorbij gesnelde medelopers een voor een op. Bovenop liep ik alweer op plaats 14 en kon de afdaling beginnen. Ook hier snelde ik af en toe een loper voorbij en begon aan de laatste 2 kilometer als nummer 10 in de race. Even recupereren en dan met een Hf tegen de 175 à 180 slagen per minuut de achtervolging op een enkele loper voor mij. Als nummer 8 in het totaal klassement kwam ik moe maar zeer tevreden over de finish. Mijn blijdschap werd gedeeld door Robert Willems die als 5e totaal maar wel met een kleine 3 minuten voorsprong voor mij over “Das Ziel” was gekomen. Viva a.v. Ron Clarke (onze atletiekvereniging). Mijn eindtijd? 36′52” Even snel doorgerekend zou een 10k tijd van onder de 43′ er in gezeten hebben. De vooruitgang komt er aan.

Jans en Robert nog lekker fris voor aanvang © Peter Borsdorff

Ruim op tijd zijn we afgereisd richting Hambach, de wedstrijden begonnen pas rond 16:30 en later. Een autoritje in de warmte, in Grijzegrubben was het ondertussen al 29C en het zonnetje brandde wel heel erg hard. Gelukkig bestaat er iets decadent als een airco in de auto :-) Na eerst een picknick in de schaduw op een heuvel nabij het stadionnetje van DJK Hambach hebben we op een tempo dat past bij de weersomstandigheden het startnummer afgehaald en ons snel weer een plek op de “staantribune” (daar moet je je niet al te veel van voorstellen) opgezocht.

Evy en Joyce wilden ook graag weer aan een loopje meedoen dus die waren er natuurlijk ook bij. Echter, Evy moest afhaken voor de jeugdloop over 1000 meter omdat ze deze morgen haar voet onder een krukje zette en Joyce er daar per ongeluk op ging zitten. Niets gekneusd of kapot maar de schrik zat er bij Eef goed in. Dus getroost en gezegd dat als ze de 1000 meter niet wilde lopen zij dit niet hoefde, voor de zekerheid wel de hardloop spullen meegenomen maar die konden in de tas blijven zitten. We hadden haar een te gemakkelijk excuus gegeven om niet te hoeven lopen, de warmte deed haar denk ik beslissen niet te willen. En de levensgrote verspringbak natuurlijk, je krijgt niet elke dag zo`n zandbak tot je beschikking :-)

Vlak na de start op 500 meter doorkomst!

Om 16:30 uur klonk het kanonschot voor de 5 kilometerloop waaraan naast Joyce ook  Robert deelnam. De laatste wilde èn de 5k èn de halve marathon lopen vandaag, ter voorbereiding op de loop over de “Monte Sophia” volgende week. Het gehele deelnemersveld had al behoorlijk last van de warmte bleek na binnenkomst op de finish. Het water en de sportdrank aangeboden door de organisatie was niet aan te slepen. Robert finisht tot zijn eigen verrassing als 1e in de klasse 45+ en kon zich klaar gaan maken voor de halve marathon waar hij, tijdens de loop besloot op 12 kilometer uit te stappen, lees het verslag van Robert Willems zelf op zijn weblog. Joyce deed het voor haar gevoel uitsteken en raffelde de 5 kilometer af net rond het half uur, in het slachtveld werd zij 4e dame in de klasse 40+.

Om 17:10 uur was het de beurt aan mij. De aangegeven temperatuur op mijn Polar Pro Team Edition (dezelfde waar de RaBo-, en enkele andere wielerploegen mee rondrijden op hun racefiets) bedroeg op dat moment 30C. Behoorlijk warm en drukkend weer. De omgevingstemperatuur rond mijn lichaam tijdens de wedstrijd bedroeg 33C (de zogenaamde gevoelstemperatuur). Iets waar we niet even aan gewend kunnen raken in een dag. Na weer het opschrikken van de donderende knal van het kanonschot schoot de meute weg uit het stadionnetje heuvelaf het parcours op. Mijn 1e kilometer ging veel te vlot in 4′00” rond. Inhouden nu want dit moet ik straks bekopen. Ik liet me dan ook heel wijs inhalen door kleine plukjes hardlopers. die zie ik straks wel weer wist ik. Na een vrij rustige 2e en 3e kilometer ruim boven de 4′30” doken we het nabijgelegen bos in. Lichte heuveltjes en tot tweemaal toe een heel klein maar venijnige talud om op een viaduct te komen gaven deze loop het predicaat vlak. Er waren niet meer dan tegen de 30 stijgende (en 30 dalende) meters.

Halverwege kwam ik door in 22′18”. Ik was een beetje ingedut en besloot wat meer gas te geven. Ondertussen begon de warmte ook zijn tol te eisen bij mij maar ook bij mijn medelopers. Langzaamaan begon ik mensen die ik in het begin liet gaan, een voor een bij te halen. Mijn Hf trouwens, liep net als ikzelf helemaal in het rood met tegen de 180 slagen per minuut. Ontspannen probeerde ik de laatste kilometers door te komen. Niet meer aanzetten nu, toch bleef ik lopers bijhalen en op een haakse bocht keek ik even achterom naar het slachtveld. Volop in de zon en uit de toch al weinige wind zakte het tempo bij mij behoorlijk, kilometer 9 ging in 4′49” en toch bleef ik inhalen. Logisch, iedereen heeft last van de warmte. Met een rood hoofd bereikte ik de voet van de heuvel waarop het stadionnnetje stond. Met een hartslag van 184 jogde ik omhoog om te finishen in een tijd van 44′28”. Natuurlijk niet tevreden over de eindtijd maar volgens een ruwe schatting finishte ik toch nog bij de eerste 30 totaal. Op naar de volgende wedstrijd.

Rust vooral bij het plannen van de trainingen en de (wedstrijd)loopjes straks. Alhoewel het trainingen plannen straks wat hobbels gaat krijgen vanwege de werk- en reistijden. Maar dat zal ook wel los lopen, hoop ik :-)

Afgelopen week dus prima kunnen trainen op vooral hetzelfde parcours en dezelfde ronde maar onder soms verschillende omstandigheden. Van de week liep ik zelfs een hele training met tot soms mijn enkels door de modder vanwege de vele regen die gevallen was op en rond de heuvels rond Grijzegrubben. Andere dagen zoals afgelopen zaterdag (14-8) was het weer bijna zomerswarm. Vandaag (15-8) was het trouwens de beste dag om te gaan lopen met 17 graden en een miezerig buitje waar je net wel/niet nat van werd. De toplaag op de paden was daardoor net niet glibberig en kon je mooi aanzetten heuvel op. Ik scoorde dan ook op die training op een seconde na mijn beste tijd op dat rondje. Als ik onderweg wat meer op mijn Polar had gekeken moet ik in staat zijn geweest het rondje te slechten tussen de 45′ en 46′ maar het werden er 47′12”. Niet slecht en het ging heel ontspannen.

Aankomende week (zaterdag 21-08)  is er een wedstrijdje over 10 kilometer in het Duitse Hambach, Wie weet laat ik me overhalen daar de te gaan lopen mits ik aankomende week minstens een keer of 3 heb kunnen trainen. Wie weet, anders een week later.

Mijn trainingen afgelopen week tot en met zondag 15 augustus

• Maandag 9 augustus (10 kilometer)
• Dinsdag 10 augustus (10 kilometer)
• Woensdag 11 augustus (5,6 kilometer)
• Donderdag 12 augustus (10,2 kilometer)
• Vrijdag
• Zaterdag 14 augustus (10 kilometer)
• Zondag 15 augustus (10 kilometer)

Barrel

Vrijdagochtend voor vertrek nog wel gelopen en zelfs de hardloopkleding en schoenen in de tas gedaan maar ter plekke was het natuurlijk veel te gezellig en liet ik me heerlijk wegzakken in een mooi weekend vol verhalen en herinneringen over de 2CV, mijn (oude) 2CV, de club en natuurlijk de vele Eenden die Wout in zijn garage heeft staan, al dan niet ter reparatie of eigen gebruik. Door bezoeken aan een voor mijn begrippen giga openlucht rommelmarkt in Bakkeveen, een mooie rondrit met Wout’s Barrel (een oude 2CV uit 1968, 6volt 18pk) door het Friese landschap over de vele bos-, zand- en modderpaden leken we even terug te gaan in de tijd. Met (Z-O) Fryslân op de achtergrond was Barrel geheel in zijn element en op zijn plaats.

Zaterdagmiddag nog een bezoek aan het Drentse Veenhuizen, je weet wel van de gevangenis? Mooi om te zien dat de oude gebouwen zijn omgetoverd tot een museum welke zeker de moeite waard is eens met een bezoek te vereren. Natuurlijk had ik net als zovelen onder ons wel eens van Veenhuizen gehoord en wisten we dat je daar ook in “de bak” je straf uit kon gaan zitten maar dat het een voorgeschiedenis heeft waar zelfs ik nog niet had van gehoord verraste mij  positief. Een bezoekje aan het Glasmuseum hoort er ook helemaal bij.

Zondag was het uitslapen na weer een nachtje doorhalen met veel rode en witte wijn en sterke Eend-verhalen waar we leuke ideeën uit opdeden voor onze 2Cv website (later meer). In het nabijgelegen Oosterwolde werd die zondag een Harleytreffen gehouden waar wij, gek op oude troep op wielen natuurlijk graag even rond wilden gaan kijken. Jammer genoeg was er niets “echt ouds” (van voor WOII) te zien dan alleen de deelnemers zelf :-) Het meest spectaculair was een uit houten steigerplanken vervaardigde Harley wat uiteindelijk een Jawa bleek te zijn. Een sof dus.

Om een afdwalend verhaal weer op de rails te zetten en af te ronden, ik heb afgelopen week toch nog 3 maal kunnen trainen en beloof deze week, alweer beterschap.

Mijn trainingen afgelopen week tot en met zondag 8 augustus

• Maandag 2 augustus (10 kilometer)
• –
• –
• Donderdag 5 augustus (10 kilometer)
• Vrijdag 6 agustus (10 kilometer)
• –
• –

Als je goed kijkt: JAWA

De zondag en maandag vóór de 4-Daagse heb ik nog wel beide dagen een dikke 10 kilometer door de heuvels gelopen in een redelijk tempo`tje. Het was ook nog een beetje nagenieten van de wedstrijd in Vicht (D). Tijdens de 4-Daagse heb ik geen moment aan hardlopen gedacht, of ja toch wel. Op de laatste dag zag ik een wandelaar even een stukje joggen om zijn spieren wat losser te maken, ik zei nog tegen mijn (jammer genoeg maar eenmalige) mede-wandelaarster of zij geen zin had om een sprintje te trekken (ik op dat moment namelijk wel).

De laatste dag van juli en vandaag (1 augustus) heb ik de hardlooptraining weer opgepakt. Met zeer weinig moeite overigens. Komt misschien ook door het (eindelijk) gewichtsverlies de laatste weken. 7 kilo over de laatste twee maanden. Ook dat gaat de goede kant op. Nog minstens 7 kilo te gaan :-)

Ondertussen ben ik wel bezig wat wedstrijden te plannen zoals de Sluizenloop in Nieuwegein van 18 september a.s. of de Hollewegenjoging in Hoegaarden (B) van de 19e septemder. Het ligt er een beetje aan of de kleine nog in de hardloop-buggy past en vooral wil. Het is wel 10 kilometer afzien voor haar :-) Verder lijkt het leuk weer eens de Maliebaanloop in Utrecht mee te lopen. Ondertussen plan ik wel nog hier en daar een wedstrijdje van de Ruhr-Eifel-Cup (D) en een loopje van de Challenge Brabant Wallon (B). Maar goed, eerst de trainingen volhouden en geleidelijk aan uitbreiden.

Mijn trainingen tot en met vandaag:

• Zondag 18 juli (10 kilometer)
• Maandag 19 juli (10 kilometer)
• Dinsdag 20 juli t/m vrijdag 23 juli (160 km wandelen 4-Daagse)
• —–
• Zaterdag 31 juli (6,6 kilometer)
• Zondag 1 augustus) (10 kilometer)

Zoals de meeste vaste lezers van dit blog en de volgers op Twitter (@loopmee) wel weten heb ik voor de 2e maal de 4-Daagse van Nijmegen volbracht (die laatsten bedankt voor de vele aanmoedingen voor, tijdens maar vooral ook na een wandeldag). De 4-Daagse volbrengen is natuurlijk niet echt een huzarenstukje want een dikke 36.500 met mij deden deze editie hetzelfde. Sommige zonder zichtbare moeite en anderen met juist heel veel pijn en moeite. Hoe ik het er af zou brengen wist ik in het begin nog niet. Ik had immers veel te weinig wandelkilometers gemaakt in nog minder wandeltochtjes. Heel snel opgeteld kom ik op een kleine 45 (training) wandelkilometers in 3 wandelingen. Volgens kenners, maar ook volgens mijzelf veel te weinig om 40 kilometer per dag te gaan wandelen, 4 dagen achtereen.

Het viel allemaal wel mee, die hardlooptrainingen en achtergrond geven een goede basis. De entourage van het evenement deed de adrenaline ook nog eens lekker borrelen in mijn lijf. Het gevoel wat je hebt voor de start van de marathon was voor mij bijna vergelijkbaar en het feit dat de eerste dag de starttijd met een vol uur werd vervroegd deden ook een duit in het zakje. Die eerste dag betekende voor mij wel heel vroeg opstaan, of beter gezegd wel heel erg weinig slaap krijgen. Omdat ik vanuit Grijzegrubben zou vertrekken moest ik de wekker op 01:30 uur zetten. Ontbijtje maken wat moeilijk naar binnen te werken is zo midden in de nacht. De schapen nog even van flink veel (bij)voer en water voorzien. Mijn spullen in de auto, ik zou de nachten daarna doorbrengen op een (Privé)Camping op de Vilgert (Velden) en aansluitend een weekje vakantie vieren, zover dat mogelijk werd.

Goed, die nacht dus vroeg op pad vanuit Grijzegrubben naar Nijmegen (130 km). Ik had me zo voorgesteld de auto te parkeren in de buurt van de wijk De Wellenkamp (niet ver van NS station Dukenburg) om vanuit daar of de bus of de trein te pakken. De eerste ochtend de trein (4-Daagse nachtdienst) daarna afwisselend. Dit beviel prima en is aan te raden, vanuit NS station Dukenburg is het maar 5 minuten met de trein of een kleine 20 minuten met de bus en in de wijk kun je prima (gratis) parkeren.

De 4-Daagse is een mega evenement, de drukte die er heerst op de Wedren, de startlokatie en op het parcours zijn indrukwekkend. Je wordt, zo gauw je het polsbandje hebt laten scannen meteen meegezogen door de andere wandelaars die vanuit alle hoeken door de start-poorten op pad gaan. Vele nachtbrakers, die de nacht ervoor hebben doorgehaald op een van de 4-Daagse feestlokaties zingen je op weg en moedigen iedereen al dan niet met dubbele tong aan. Denk nu niet dat het alleen jongeren zijn die zich zo vroeg langs de eerste honderden meters van het parcours opstellen met nog een fles bier in de hand. Van jong tot oud word je succes gewenst en klinkt het echt elke ochtend steevast “we zijn er bijna, we zijn er bijna maar nog niet helemaal” uit de kelen van een geïmproviseerd meerstemmig en heerlijk vals studentenkoor.

Over de dagen zal ik maar niet verhalen, of misschien een klein beetje. Elke wandeldag (om en nabij de 40 kilometer) deed ik vanaf het moment van scannen (starten) tot aan het terras (elke dag een pilsje als beloning) bij De Vereniging (welbekend?) minder dan 6 en een half uur. De wandelingen zelf meestal tussen de 6 uur en 6 uur 15. Zoals ik al zei, de entourage doet `t `m. Dag 1 en dag 2 liep ik meestal alleen, hier en daar een kort babbeltje of grapje tussendoor maar vooral genietend van de menigte langs de weg. Ik heb dit jaar meer genoten dan verleden jaar toen ik mijn eerste 4-Daagse liep. Misschien omdat ik toen meer bezig was met mijn mede-wandelaarsters (we liepen toen met 3)?

Het is een genot om na een lang saai stuk in een dorp aan te komen en te zien dat de mensen daar al uren iedereen staan aan te moedigen, en uren na mij ook. Sommigen staan elke wandeldag langs de kant (niet alleen politie en organisatie) en verdienen eigenlijk ook wel het kruisje?  De 3e dag is voor mij persoonlijk de mooiste wandeldag, na een aanloop door Mook, Middelaar, Plasmolen en Milsbeek voert het parcours naar Groesbeek en de daarachter liggende Zevenheuvelenweg richting Berg en Dal. Vlot wandelend kwam ik er pas laat achter dat we al een enkele beklimming achter de rug hadden en nadat de laatste “molshoop” beklommen was had ik echt zoiets van: “is dit alles?”. Ik dacht dat niet alleen.

Een in een iets van in paars? geklede jonge dame vroeg aan mij of er nog meer heuvels kwamen. Helaas, dit was alles en viel ook haar ontzettend mee. Stevig door wandelend viel me op dat ik de schone dame al vaker in mijn ooghoeken had gezien. Ook een eerdere dag. Links en rechts door de op het oog vermoeide menigte slingerend wandelde ik richting finish in Nijmegen en héé, daar loopt dat paars ook nog steeds.

De laatste dag, vandaag zal het vooral de laatste kilometers vanaf Cuijck één groot feest zijn. Na de start op een kilometer of 5 een kop koffie gedronken en weer op pad liep ik ineens weer op met de okergele dame. Dat “mee oplopen” hebben we toen maar meteen de gehele afstand gedaan. Franca is een allerliefste jonge bijna afgestudeerde studente Natuurkunde (ik hoop dat ik goed geluisterd heb) met een stevige tred waarmee ik wel vaker een wandeltocht wil lopen. De kilometers vlogen echt voorbij en voordat ik het wist liepen we al over de Via Gladiola genietend van het feest en de mensenmassa. In de drukte ben ik Franca even uit het oog verloren omdat ook ik opzoek moest naar mijn supporters langs de kant. Een enkele heb ik gezien omdat ze hard genoeg mijn naam scandeerden, zelf kon ik bijna niemand herkennen in de mensenmassa en zee van kleuren en geluid de laatste kilometers.

Op de wedren aangekomen en mijn 2e kruisje (met kroontje, daar deed ik het voor) afgehaald zag ik Franca terug. Moe maar voldaan had ook zij haar kruisje opgespeld gekregen en bekenden we elkaar dat we er eigenlijk best wel een beetje doorheen zaten die laatste kilometers. Een beloning van een cola en een pils was dan ook helemaal op zijn plaats. Nog even snel een mailadres uitgewisseld en op zoek naar de misgelopen supporters.

Enne volgend jaar? Ik wilde eigenlijk alleen de tweede lopen en daarna een andere uitdaging maar het kriebelt alweer. Misschien dat ik, als werk en tijd het straks toelaten de Heuvelland 4-Daagse vanuit Vilt-Valkenburg ga lopen (12-15 augustus). En volgend jaar op voor de 3e maal, tijdens de 95e editie van de Nijmeegse 4-Daagse.

Maar eerst het hardlopen weer oppakken. Want daar is de laatste 2 weken ook niets van gekomen.

De reden dat we zo vroeg waren is dat onze kleine Evy al om 18:00 haar Bambinirace mocht lopen. Een korte loop op de atletiekbaan voor jongens en meisjes van 5 jaar en jonger. Evy maakte er een spannende race van. Door echt als laatste te vertrekken kon ze zich optrekken aan alle voor haar rennende leeftijdsgenootjes. Een voor een haalde ze de mede-deelnemertjes in tot ze als 2e totaal liep en als 1e meisje. Ze veroorloofde zich om de laatste pakweg 80 meter constant achterom te kijken en in te houden. Af en toe leek het of een van de meisjes of jongens haar dreigden in te halen of ze gaf weer wat gas. Als 2e totaal en 1e meisje kwam ze breeduit lachend over de finish. Dat nieuwe rode Adidas truitje deed het helemaal voor haar.

Daarna was het de beurt aan Joyce, omdat ze de laatste weken te onregelmatig en daardoor te weinig had gelopen naar haar zin ging ze weg met de gedachte van “ik maak er een leuke training van”. Nou, dat leuk ging er bij haar al snel vanaf. Na een eerste paar honderd dalende meters begonnen hiervandaan een paar kilometers venijnig klimwerk wat behoorlijk in de kuiten kwam te zitten. Maar we kennen het gezegde, wat naar boven gaat komt ook weer naar beneden. De laatste 2 kilometers alleen maar dalend en nog even omhoog richting finish op de atletiekbaan en het zat er alweer op. Net boven de 30 minuten (30′19”) behaalde ze toch nog een verdienstelijke 3e plaats bij de W40.

19:30 uur, nog steeds warm, al was de zon achter een paar eerste wolkjes verdwenen de start van de 10 kilometer waar Robert en ikzelf act de présence mochten geven. Ook wij mochten een eerste paar honderd meter afdalen net na de start, rustig aan nu want uit de verhalen van Robert en de ervaring van Joyce wist ik dat het voor mij best pittig ging worden. Pittig en warm, achteraf bleek het in het bos waar een dikke 7 kilometer van de ronde doorheen voerde het boven de 30 graden was, drukkend en warm. De eerste kilometers liep ik zo behouden mogelijk en door zo af en toe mijn Polar Hf-meter te raadplegen zorgde ik er wel voor niet mee te gaan met mensen die mij zo af en toe passeerden. Meer op dan af ging het de eerste kilometers, maar waar bleef die ongelooflijk zware klim nu? Die kwam, van de 5e naar de 6e kilometer merkte ik dat er geen eind aan het klimmen kwam. Dan weer rustig vals plat dan weer stevig omhoog. Af en toe hopen dat om de volgende bocht wat ruimte was om te herstellen maar nee, het ging maar door tot aan kilometerpunt 8. Daar een klein stukje vlak om iets te herstellen en hupsakee beginnen aan de afdaling van bijna 2 kilometer. Dat ging best aardig, met mijn 90 kilogram in de strijd gegooid denderde ik naar beneden enkele tientallen (echt waar) inhalend. Nu nog de klim omhoog naar de atletiekbaan en met de reserves die ik heb nog wat inhalen. Op de finish werd ik nog net gepakt door een leeftijdsgenoot die het niet kon hebben dat ik hem een honderd meter ervoor voorbij kroop. Resultaat 44′33”, een 61e plek totaal en 11e bij de oude mannen van 50+ (totaal 197 finishers op de 10k).

Robert

Robert had zijn race zo`n beetje hetzelfde ingedeeld, lees zijn verslag hier (opent in een nieuw venster).

De weergoden waren ons deze avond zeer gunstig geweest, terwijl wij nog aan het nagenieten waren zagen wij in de verte in de donkere bewolking al enkele bliksemflitsen en naderden de buien ons snel. Op de terugweg in de auto een enkel spatje maar volgens het weer op mijn iPhone regende en donderde het behoorlijk in het door ons haastig achtergelaten Vicht. Volgend jaar weer?

Mijn trainingen de afgelopen dagen:

• Woensdag 14 juli (14 kilometer)
• Donderdag 15 juli (6,6 kilometer)
• Vrijdag 16 juli (10 kilometer wedstrijd)

Nu is het klaarmaken voor de 4Daagse van Nijmegen volgende week. Morgen en maandag nog wat hersteltraining.

Profiel van het 10 kilometer parcours

Nog een klein stukje	Nog even aanzetten	Geconcentreerd

Afgelopen donderdag en vrijdag heel vroeg gaan rennen, ondanks dat toch nog veel moeite om het ene been voor de nadere te zetten. Donderdag ging de ronde van 10k nog in 50 minuten, vrijdag kostte me het al veel meer moeite en met een iets hogere Hf en langzamere tijd van 53 minuten was het nog maar net te doen. Zaterdag en zondag liet ik maar zitten, afkoelen in het zwembad en veel in de schaduw.

Gisteren onweerde en spookte het flink hier in de heuvels rondom Grijzegrubben. Na een eerste fikse bui met veel gedonder en gebliksem waagde ik mijn kans schoon. Volgens Buienradar kon ik net een klein uurtje rennen voordat de volgende zou losbarsten. Het was ondertussen wel flink benauwd geworden door de hoge luchtvochtigheid. De benadering van Buienradar was goed, het duurde net geen 50 minuten of de eerste druppels vielen al. Het gedonder in de verte was al een voorbode. De laatste 750 meter werd ik gegeseld door fikse hagelstenen en zo dicht bij huis was aan schuilen geen plek te vinden dan onder een boom. Doorrennen dus en de pijn van de hagel op mijn blote verbrande schouders maar weerstaan. Toch nog een 54′er over de 10k.

Vandaag dacht ik vroeg te gaan rennen om nog wat van de ochtend frisheid mee te pikken. Helaas kwam ik bedrogen uit. De zon brak al lekker door zo tegen 08.:30 uur deze morgen wat resulteerde in een brandend gevoel op de al eerder door te veel zon en hagel geplaagde huid. Toch liep ik wel lekker. Het parcours was door de onweersbuien met daarbij gepaard gaande windstoten van gisteren veranderd in een heus cross parcours. Overal omgewaaide en ontwordelde bomen, klimmen en klauteren en door de brandnetels en andere laaggroei. Veel plassen en modder waarom ik heen moest slalommen, kortom een heerlijk cross parcours. Resultaat, 10k in 52 minuten. Ach ……………. niet slecht met dit weer en over zo`n parcours.

a.s. Vrijdagavond gaan we het er in een wedstrijd in Vicht (D) op wagen. 10k.

Trainingen de afgelopen dagen:

• Donderdag 8 juli (10 kilometer)
• Vrijdag 9 juli (10 kilometer)
• —
• Zondag 11 juli (Ook zo gebaald van het verttoonde spel en verloren finalevan Nederland?)
• Maandag  12 juli (10 kilometer)
• Dinsdag 13 juli (10 kilometer)