Even voorstellen
 |
Mijn naam is Jans Mulder (51) en ben naast “hard”loper ook de webmaster van LoopMee.nl. Na een langdurige blessure wil ik graag de loopsport weer oppakken op een voor mij acceptabel niveau. Middels dit weblog hou ik iedereen middels korte belevenissen en foto’s op de hoogte van mijn trainingsrondjes om mijn doel te bereiken.
In de winter/voorjaar van 1986 ben ik begonnen met hardlopen en dan vooral om wat overgewicht kwijt te raken, ik woog toen zeker zo’n 107 kg. En natuurlijk had ik de goede hoop om de conditie te verbeteren, wilde als voetballer wel een elftal hoger spelen dan het 2e. |
||||||||||
| Ik maakte natuurlijk de grootste beginnersfouten die er waren, maar wist ik veel. Beter gezegd, wisten wij veel. Ik werd de eerste jaren “meegesleurd” door Henk Herszkowicz, een toen achterin de 50 jaar goede regionale hardloper met een PR op de halve van 1:15 (als vetraan 50+).Na een week liep ik een 6 kilometer trimloop, na twee weken een 10 kilometer en na drie weken al een halve marathon. De terugval daarna was begrijpelijk. Plannen werden gewijzigd en met een voorzichtiger aanpak werd er weer vooruitgang geboekt.Dat overgewicht was ik in rap tempo kwijt, de kilootjes vlogen eraf. Na een klein jaartje woog ik onder de 80 kilogram schoon aan de haak met als uitschieters 76 kilogram tijdens en na de marathonvoorbereidingen.Mijn prestaties verbeterden zienderogen en de persoonlijke besttijden verbeterden elk jaar. Soms met hele minuten, soms slechts met seconden. Maar verbetering doet inspireren tot meer.Ook “rare” afstanden en parkoersen trokken mij meer en meer. Denk aan de Bergrace Off The Road (editie 15 km tankbaan) of de vele natuurlopen in Europa resulterend in een officieus EEG kampioenschap in 1989.
Wedstrijden over de landsgrenzen met veelal parkoersen over tankbanen, paardenracebanen, lange loopwedstrijden over meerdere terrils (Een kunstmatige berg nabij mijnen waar de niet gebruikte steenkool of steenafval werd gedeponeerd, je ziet nog enkele kleintjes in zuid Limburg zoals Schaesberg Snowworld) en door de meest rare objecten zoals veestallen, sport- en veilinghallen, kastelen, ruïnes enzovoort. In de regio liep ik op een gegeven moment heel weinig wedstrijden en prestatielopen. De reden? Soms kon ik aan de start al zien of ik 1e, 2e of 10e werd. Met dezelfde tijden waarmee ik op een 10 kilometerloop op het podium kwam (34 á 35 minuten) werd ik zomaar 10e, 20e of zelfs 30e in kleine wedstrijdjes over de grens.Dat stimuleerde meer om gerichter te gaan trainen.Onder Herman Verheul (av Phoenix, Utrecht) liepen enkele atleten in de regio die in de winter achter mij finishten en zo gauw de zomer naderbij kwam vlogen deze gasten mij voorbij. Dat wilde ik ook. Lid worden van Phoenix en periodiek meetrainen en oren en ogen open houden was wat me te doen stond. Het resulteerde in grote sprongen vooruit. Zelfs op de lange afstanden (in tegenstelling tot wat velen van de Methode Verheul denken).Om in Belgische en vooral Waalse competities mee te lopen werd ik lid van het Waals Brabantse CS DYLE GENAPPE alwaar ik nog steeds “lid van verdienste” ben. Tegenwoordig ben ik lid van AV Ron Clarke. ——————————————————————-
|
|||||||||||
